Klimaatwetenschapper Jean-Pascal van Ypersele is woedend
De hitte legt een pijnlijke waarheid bloot
Jean-Pascal van Ypersele, misschien wel de meest vooraanstaande klimaatwetenschapper van ons land, laakt het volgens hem ontoereikend klimaatbeleid. Dat heeft er mee toe geleid dat er in België deze zomer al 2.000 hittedoden vielen, zei hij. "Politici kunnen niet zeggen dat ze niet wisten wat hen te doen stond."
Niet de theatrale woede van iemand die zijn geduld verliest, maar de stille, ingehouden razernij van iemand die al veertig jaar dezelfde boodschap herhaalt en ziet hoe de wereld blijft doen alsof het ook allemaal wel zal loslopen.
We leven in een tijdperk waarin de wetenschap geen luisterend woord meer is, maar een sirene. De hittegolven zijn geen verrassingen; ze zijn precies wat besloten werd. En toch schuiven we vooruit, ook de toekomst, het een afspraak is die we nog kunnen verzetten.
Dit is geen weerbericht, het is een bekende
De temperatuurrecords die sterven deze week, zijn geen trofeeën. Ze zijn diagnoses.
Ze vertellen ons dat het systeem kraakt:
- lichamen die sneller uitdrogen,
- landbouw die hapert,
- ecosystemen die hun ritme verliezen,
- steden veranderen in ovens.
En terwijl de thermometer stijgt, blijft het politieke tempo laag. Te laag. De kloof tussen wat moet gebeuren en wat gebeurt, wordt elke zomer voelbaarder.
Woede als brandstof
Wat mij treft in de woede van Van Ypersele is dat ze niet destructief is.
Het is woede die wil bouwen, niet breken.
Woede die zegt: "We weten wat er moet gebeuren. Waarom doen we het dan niet?"
Het is de woede van iemand die gelooft dat verandering mogelijk is, maar ziet dat we de tijd verspillen die we niet hebben.
De toekomst vraagt ??geen moed — ze eist het
We kunnen blijven discussiëren over percentages, deadlines en compromissen, maar de planeet onderhandelt niet.
Ze reageert.
En haar reacties worden intenser, luider, dichterbij.
De vraag is niet langer of we moeten handelen.
De vraag is: hoe snel durven we te veranderen?
Bron: Vincent Merckx