Ondergang

Een herfstnatte nacht, witte nevelhanden,
zilvergrijze strepen trekken in mijn haar,
als geen vuur en geen verlangen wil branden,
een ijskoude nacht waar leven en lust vergaan,

waarin de storm jankt in de kale takken,
nee, geen storm, slechts heel stil gesnik,
dat bibbert als een hart dat alleen
troost vindt in dit pure verdriet,

dan zal ik opgaan in de grote ster,
die verbleekt in de gloed van het vroege ochtendrood,
dan blijven alle dagen even ver,
ben ik een kind in een koude herfstschoot.

Ja, ik ben weer kind, en alles was een droom,
nu ben ik wakker, droomloos en mal,
iets draagt mij over de eeuwige stroom,
en ik word een klank in het grote heelal.

Tove Ditlevsen (1917-1976)