Het klimaatjaar 2017

1.200 doden.
Dat is, conservatief geschat, het aantal slachtoffers van de zwaarste moesson in jaren in Zuid-Azië. 900.000 woningen vernietigd, meer dan veertig miljoen mensen in Bangladesh, Nepal en India getroffen. Een humanitaire ramp. Maar deze ramp werd overspoeld door andere die zich op mediavriendelijker plekken afspeelden. Terwijl Zuid-Azië kopje onder ging, raasden drie orkanen over de Caraïben en de Verenigde Staten. In Houston stonden reporters met de laarzen in het wassende water; in Puerto Rico smeet de president snel wat keukenrollen naar mensen zonder huis. Je kan toch niet over natuurrampen blijven berichten?
2017 was het jaar waarin normale weerfenomenen abnormale proporties aannamen. Waarin de Amerikaanse president aankondigde dat het weer groot maken van zijn land niet strookte met het klimaatakkoord van Parijs. Waarin het steeds duidelijker en zichtbaarder werd wat klimaatverandering betekent.
2017 was gemiddeld warmer dan normaal. Er brak een ijsberg ter grootte van Oost- en West-Vlaanderen af van de Larsen C-ijsplaat van Antarctica. Droogte teisterde de Hoorn van Afrika. Ondertussen tikte de op Mauna Loa gemeten hoeveelheid CO² in de atmosfeer dagelijks aan.
Het merendeel van die CO² komt uit het Westen. Klimaatverandering is een mondiaal fenomeen, maar de lasten zijn volgens de curven van de ongelijkheid verdeeld. De armsten in het Zuiden zijn de grootste slachtoffers. Alleen, ze zijn zoweinig mediageniek, meneer.
1200 doden zijn er 1200 te veel, maar in Houston zwommen krokodillen door de straten.

Tine Hens



© Copyright 2010 ORCHIS vzw - Webdesign by CorpaTech